Sunday, July 16, 2017

The first nonpositive article of the year...

Trying to write a blog after about two months!! Writing seems to be tough not because there is no topic or I lost touch with writing! But because there is a lot in mind, with one article seriously crisscrossing! Instead of the one running in my mind, should I write about unintentional micro-inequalities & how to overcome them, trust issues - how being trustworthy & trusting are a competence that needs to be nurtured carefully, how the project management practices (both conventional and agile) help in addressing them or should I write about personal encounters and the aha moments - and is it okay to write on ayyo moments too?? Believe me, this promise of writing only positive blogs was tying me down in!! After a bit of contemplation, finally this article is on an "ayyo" moment not an aha moment!! I am sorry, positive article was just not possible!!

Every time I apply for visa to any country, my emotions flare up; even if I don’t show outwards, I boil inside. This time, it was more! I had to apply for visa to a small developing European country. The treatment I got in their embassy was the heights of humiliation! Not only for me, but for all those who were there; there was someone who has visited 50 countries and he felt that it was his worst experience ever! Hmm… Usually, the developed countries express an arrogance to the individuals from developing countries; but they are much better than how this developing country who is still struggling with basic things (internet connection for example) treated the citizens of another developing country in their own country right at their capital city!! Shame on us, we are citizens of the largest democracy in the world, citizens of a country that launched 104 satellites in one go while the developed countries have only launched a record 37 in the past!! To add to that concern, most of the travel consultants were surprised to know that my visa was stamped in just one go!!! What does this mean?

Sure, I understand there are security reasons for countries to  be careful about who they allow to visit their country; but it does not mean that they can treat people this way. As a lean consultant, I strongly believe that respect for people and cultures is the key to any successful organization! Anyone who consumes your work (product or service or output) is your customer. From that context, those who apply for visa is a customer to that country! Hmm… Anyone in the corporate world knows what happens when we don’t respect our customers!

At the same time I am thinking about Indian government! Will this European country dare to do the same to the US citizens? Will the US government be quiet if they do so? What is Indian government doing? Why does this not have any effect on them? Why is the government not addressing these issues? Is this not a priority for them? What is their priority anyway? As a responsible citizen of India, what is my role? What should I do to address these kinds of issues? Is "மதியாதோர் தலைவாசல் மதித்தொருகால் மிதியாதே", "never step into the doorsteps of those who don’t respect you" right approach or is it "பொள்ளென ஆங்கே புறம்வேரார் காலம்பார்த்து உள்வேர்ப்பர் ஒள்ளியவர்."? Or Should I work towards making my country shine so well that these countries will behave themselves - but, what can be done better than launching 104 satellites while others are struggling to cross 37? What is wrong with our country? Undoubtedly, it is leadership - the lack of it to put it more precisely!

Thursday, May 25, 2017

Experimenting with Color!

When I wrote "வண்ணமில்லா வண்ணம்" I sort of anticipated a follow up!! I was smiling while replying sometimes and was not sometimes!! The comments fall into a huge range from are you trying to copy Steve Jobs who wears the same color to save time and energy spent on decision making, to you like black so what is the big deal about it, to how are you handling the heat in the summer, to giving me some nick names :-)

First of all, I am not copying any one and Steve Jobs is definitely not my idol/hero. My heroes wore / wear all colors!! My biggest hero, my dad, does not like black. I know he is accepting my vow only halfheartedly! The day when we went shopping for black outfits, he did not choose not even one though he stood by me the whole hour! Yes, I said hour! It is not saving time at all!! There is not much black collections in the stores! Not many people wear black after all! So searching for fitting, professional looking black outfits takes more time than my usual shopping with all colors! Of course, I would have loved to save time like Steve jobs did; but unfortunately that is not working! I usually buy for the entire year in one go so that I don’t have to spend time shopping often. But because of the limitation induced by the color choice, I will have to go more often than once a year, looks like. So, there is absolutely no gain in terms of time. I have my decision making techniques sort of set and hence there is no change in the amount of energy / time spent from that perspective.

Sure, black is one of my favourite colors. But, I do like other colors too. More importantly, as a person, I never liked to be  constrained in any ways but now I am! I never liked to give power to anyone or anything to stop me from doing anything I like! But now I can't wear something even if I like it! I do not like to be generalised but now I am… the lady in black, blacky, black beauty (depending on how close the other person is and ;-) also how they perceive me)! With yesterday, it is exactly three months  since I started this. I have got several nick names that generalise me already! The heat is increasing by the day and it is getting harder and harder. However, I have decided to continue till I see what I want.

Though the three months had been tough in many ways as mentioned above, there are several good insights, I wanted to share and hence the follow up :-) Some of my theories about life changed, challenged and  and some got confirmed!

Black is one of my favourite colors, so wearing it should ideally give me joy. But it did not! There is no excitement about the color anymore!! Sure, while shopping I surf for blacks but that is a different filter and not an immediate attraction to the outfit as it used to be. Interesting!  The next one is going to be a contradiction of the above statement. I believed that any suppression is dangerous and it will come out nastily. Interestingly, this belief changed almost completely. Since February, I have been suppressing my interests / desire to wear many of my clothes. But nothing happened and I do not seem to have any feelings for other colors anymore!! So, what decides the likes and dislikes? What is meant by suppression? How different it is from self-control? Is it the same as the difference between starving and fasting

Nonchalantly, I was able to gift all my other coloured clothes. Only a few items are retained for sentimental reasons. I guess, I will gain the will to gift even those few "important" ones! What gives the strength to gift the most loved / liked items to others? Donating all-new items is easier than donating items that you loved and used; there is an affinity towards them and there are stories behind most of them… I could withstand that pressure mostly - except for the select few. I am still wondering what gave me the strength to do this?

Another interesting observation is about who all observe. The common belief is women pay more attention to details and observe clothes more than men!! That belief was proven wrong and I do have data points observed over the last 90 days! My male friends and colleagues realised it quicker than my female friends and colleagues; they were able to recognize this in the first week itself - to be precise from the fourth day there were feedbacks, questions and remarks from men and only from the 9th day from women! So far, the number of remarks from men is 1.5 times higher than that  of women, and this is in spite of the fact that more housekeeping women became more friendly with me and they all remarked!! The number of remarks from men being high could be because of the higher number of men in the organization but quicker feedback from them still seems to be a valid observation to disprove the common belief! But there was no sadness in men (except my dad and one of my friends) when I said I will wear only black going forward; but invariably all women felt sad :-) interesting!! Other observation is about the assumptions people make! More women asked if it was a religious reason and assumed that I am praying for getting a child ;-) and more men assumed that I have become an atheist!! What a stark difference!

I may follow up again after a year or so and I hope that by then, this would have come to an end!

Sunday, May 14, 2017

வண்ணமில்லா வண்ணம்!

பாரதியைப்போலவே நானும் வேண்டுகிறேன் மஹாசக்தியை! எங்கும் நிறைந்திருக்கும் இறையை! என் மஹா காளியை

எண்ணிய முடிதல் வேண்டும்
    நல்லவே எண்ணல் வேண்டும்
திண்ணிய நெஞ்சம் வேண்டும்
    தெளிந்த நல்லறிவு வேண்டும்
பண்ணிய பாவ மெல்லாம் 
    பரிதிமுன் பனியே போல
நண்ணிய நின்முன் இங்கு
    நசித்திடல் வேண்டும் அன்னாய்!!

கருமை என்பது வண்ணமில்லை... வண்ணமில்லா நிலை... எண்ணங்கள் வண்ணமயமாயிருப்பின், எண்ணியவை எண்ணியவண்ணம் உருப்பெறச்செய்ய உயிர்கொண்டிருக்கும் காலத்தில் ஆடை வண்ணமில்லாவண்ணத்திலிருப்பதில் பிழையென்ன? எண்ணிய முடியும்வரை திண்ணியதாய் நெஞ்சம் இருக்கவேண்டுமாயின் ஒரு நினைவூட்டல் வேண்டியிருக்கிறது! வண்ணமறுநிலை நினைவூட்டுகிறது நான் செல்லவேண்டிய தூரத்தை! இது கடவுள் மறுப்புக்கொள்கையன்று!! சமூக மறுப்பன்று!! வலியென்றால் வலி!!! கோபமென்றால் கோபம்!!!! சீருடையென்றால் சீருடை! சங்கல்பமென்றால் சங்கல்பம்!! விரதமென்றால் விரதம்!!! 

செய்யவேண்டியவற்றைச் செய்யமறந்தமைக்காகவும், இனிமேல் மறக்காமலிருக்கவேண்டியும்!

Monday, May 1, 2017

One more critique… A movie this time…

Oh yeah, I went for a movie amidst all my unfulfilled commitments! I was in two minds about going for a movie! As many of you know, I don’t watch movies that much. It used to be one handful of movies a year earlier but in the recent past it dipped further! The last movies I watched were "Kaakka Muttai" in 2015 or earlier and then a "Monsoon Wedding" in a flight last year!! Given that track record :-), when I was invited to go for this movie, all my unfinished tasks and May 2nd deadlines came to my mind stopping me from an immediate yes. But, I was reminded of the team I coached in 2015 who wanted me to see the part 1. They even threatened me not to let me in if I do not watch the movie :-) In addition, I could not say no to those invited for the movie. Finally, I went for the movie. This is again "I am glad I did" kinds :-)

There were many points that resonated with my thinking and there were quite a number of lessons too! How important it is to keep the commitments given is conveyed beautifully. The queen was the most respected person in the country! She deserves the respect every bit! A courageous, honest and kind Queen; she was not shown as an omnipotent Queen; she committed mistakes too! Very human!! I liked it! I also liked the princess who rejected the marriage proposal from a great dynasty just because they tried to impress her with gifts and ordered her into marriage!  I liked the way the Prince and the Princess fight the enemy together, the way the Prince teaches her the new technique to use her bow and arrow! The way they both use the weapons together was like dance! I don’t know if the director envisaged it and wanted to convey it as a dance, but it felt like that to me! I liked the way the Princess refused to be a prisoner even to the Prince who has won her heart already! Though there were a couple of other points I disagree with the director, it was beautiful!

Another key point that struck me hard is, those who stand by dharma and those who don’t suffer pretty much the same; there is death, pain, distress, disappointments on both sides. Though it appears as if dharma takes too much effort, being at the side of adharma is equally taxing! In that case, why be at the side of adharma! After all, those who are at the right side are peaceful!! The message to be in the right side was so powerful! The conflict between being law abiding and being just is beautifully portrayed! Wow!! Careful narration!! I was reminded of Mahabharata at many points!

Not only that, the "war hating me" could be at peace with war! My opinion about war changed today! I hated violence! I hated those who are violent! My mentors too hated violence like me! Rather, I was like my mentors in hating violence! One of them even said, violence is a sign of incompetence! I echoed it in my mind; Etched it strongly in my heart! Of course, I was not against Indian army or navy or air force or DRDO or the like. Though I felt they are all needed to protect the nation, the very thought of war brought a sigh and anger towards those trigger war! Today, I was absolutely at peace with war!! I knew that I would have fought too if I were in the situation! Hmm… interesting revelation about myself!!

The movie went in right speed all through. It is a very good attempt in Indian cinema. It must have taken quite a lot of study about the warfare of ancient India. The hard work was clearly visible all through the movie. Not even a single scene felt unwanted / insignificant / added for the sake of it!! Tempo was maintained till the end! Yes, I am talking about the movie Bahubali part 2!! The movie feels a lot more like a book to me! (I know the movie buffs will hate me for saying so, but, for a book lover like me, books are the greatest!!) I would like to have a personal copy of it to go back to the lessons many times!! I sat upright all through the movie as if I am listening to an important lesson or lecture, with my brain actively referring to all the previous notes and re-indexing them!!

A movie worth watching… possibly multiple times… like a book… 

Sunday, April 23, 2017

The Glass Ball…

Positive blog again! This weekend had the potential to go negative! One whole day got wasted without any productive work and that drained my energy! Instead of focussing on some serious stuff, I thought I will spend the rest of my day watching TV and reading Tamil magazines! I read Ananda Vikatan (wow, it is after a couple of years or so)! I am glad I did!!  Though TV did not entertain me much, a short story made me smile… the story named "கண்ணாடிப் பந்து - Glass Ball" by Narsim… I am still smiling it is more than a few hours since finished reading the story

A strong professional falling in love with another equally strong professional and the time from their meeting till the proposal is the gist of the story. It is not that this storyline has never been dealt in the past by anyone. But the way the story is narrated is awesome. I don’t know if people working outside corporate setup will be able to appreciate the story or not but I am sure all those in the corporate world would have smiled the way I did! I liked the way the org & self management concepts are sprinkled thru the story! I liked the way the author expressed that love can flourish only when there is mutual respect and awe… the story represents what our Tamil poet Avvai expressed beautifully "நற்றாமரைக் கயத்தில் நல்லன்னஞ் சேர்ந்தாற்போல் கற்றாரைக் கற்றாரே காமுறுவர்"… also the mental oscillation between an yes and no, the hesitation to open up the topic, fear of rejection, inability to let go of ego (misinterpreted as dignity :-) )and finally conveying the feeling in style, indirectly but without any room for misinterpretation… beautiful… Sure, the number of English words used is higher; maybe there was a way to reduce it to make it more readable for a wider audience… but it felt natural to me - a typical being from the corporate world who loves Tamil and English!

More than all these reasons, I felt relieved that finally there are stories that recognize the intelligence in women more than just the beauty and emotions! I am glad that this story did not portray women as the all forgiving epitomes of self-sacrifice! Though the heroine's looks are mentioned and her filled eyes are referred to casually, they are not the reasons for her to be loved! Same goes with the hero too! Our mythology to most recent movies highlight other aspects of women as more likeable! For example, Sathaybama who could take over from Krishna and fought Narakasura in spite of knowing that he is her own son is regarded as arrogant and much less than Rukmini and Radha who are in blind hero worship or love; movies showing women as either just beauty queens on one end or struggling alone to fight the world on the other end! I used to wonder whether there are any "normal" women - women with intelligence, their own self-respect, ego, inner beauty and strength to express her love for a man and "normal" men with all the above and strength to accept love expressed by a woman! From that context, this story represents a desired culture!

Friday, April 14, 2017

Finally a positive note…

For the past two and a half months, I have been quiet… not only because I was neck deep with work but also because I promised someone that I will try to be positive with my blogs and it was quite hard to keep up the positive spirit with all that was happening in the State… I am breaking my silence with a positive note! Okay, not a completely positive note, but a potentially positive note :-)

Out of the 2000+ junk WhatsApp messages that fill the inbox in a day, finding one that is useful / meaningful / inspirational is a tough task. Oh, most of the groups are muted but still they pour in a lot of messages only to be just marked as read. Only messages from a few groups and a few individuals are really read. I bumped into this message and was inspired thoroughly, though I don’t know the authenticity of the message. The Israeli-American violinist  Itzhak Perlman was the hero of the message. Though he was polio-attacked at the age of four, he became a great violinist; once during his stage performance, one of the strings in his violin broke; he continued to play, refusing to recognize the broken string and went on to produce music that was unheard of before is the crux of the story. I could not validate the authenticity of the story. But it does not matter… the story was truly inspirational… someone cursed by ill health for no mistake of himself, someone whose instrument failed at a critical moment like Karna's astras, could reject all the potential blockers and went on to produce the best for himself and for the world was good enough to lift me up.

Another inspirational story I listened to today was Malu Sheikha's. In spite of all the hardships in life like separation of her parents, being left alone to handle her own needs, the twenty year old has swum against the currents of backwaters in Kerala. She is aiming - even greater heights - to become an IAS officer. Usain Bolt is another person who inspired me the same way. In spite of all his other issues, he is one of the people I like - for his great come back after the serious injuries and for winning the race in 2016 Olympics in spite of a stumbling start! The commentator said, if it was anyone else other than Bolt, the game was over at that moment! I wanted to write an exclusive blog on Bolt since 2016 Olympics. But life moved on from one thing to the other and the last few months were really very depressing.

Usually anger triggers blogs. But, this time, it resulted in stunning silence! I thought the State that was limping for decades has fallen down irrecoverably and I moaned furiously (oxymoron!). Strings were breaking one by one! The State was still! Plans ran through my mind, actions initiated but the wound was still open, bleeding and not to be shown to anyone! But the two messages I listened to today made me come to my senses again and reminded me of Bolt! If someone can run the race to victory after fatal injuries and a stumbling start, if someone with such odds in life can swim thru one of the hardest backwater streams, if someone can make the best music with a broken string, I can run too, I can swim too, I can make the best of me too!

I am reaffirming to myself and to my fellow men! I am choosing love for hate and insults! I am choosing honesty and integrity for the corruption that is lurking around! I am choosing to be Malu for all the odds! I am choosing to be Bolt for all the injuries and stumbles! I am choosing to be Itzhak Perlman for all the broken strings! Sure, more strings may break and there could be more hatred and insults! But I am choosing to refuse them! I am choosing not to recognize them!

Let there be Bolt! Let there be Perlman! Let there be Malu! Why only light! It can dawn anyway!

Sunday, January 22, 2017

இனியொரு விதி செய்வோம்!

கொட்டும்பனியையும், கடுங்குளிரையும், பெய்யாமல் பெய்த மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் திரண்டிருக்கும் நண்பர்களே, உங்கள் மன உறுதியையும் தெளிந்த அறிவையும் வியக்கிறோம் போற்றுகிறோம். உலக அளவில், நம் தமிழ்ச்சமூகம் நசித்துப்போய்விட்டதோ, நியாய தர்ம சிந்தனையற்றுப்போய்விட்டதோ என்ற மனச்சஞ்சலத்திலிருந்த என்போன்ற பலருக்கு இந்த எழுச்சி மனநிறைவைத் தந்திருக்கிறது, வாழ்வின்மீது ஒரு நம்பிக்கை தந்திருக்கிறது. "தண்ணீர் விட்டோ வளர்த்தோம் சர்வேசா இப்பயிரை, கண்ணீரால் காத்தோம்! கருகத் திருவுளமோ?" என்ற கலக்கத்தைக் களைந்திருக்கிறது. மிக்க நன்றி நண்பர்களே!

நமது இந்த எழுச்சி இத்தோடு நின்றுவிடக்கூடாது. இந்த மண்ணுக்கான நம் கடமைகள் இன்னும் பல நமக்காகக் காத்திருக்கின்றன. ஜல்லிக்கட்டுக்காக குரலெழுப்புவதோடு செயலில் இறங்குவோம் வாரீர்! தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா! நம்முள் இருந்த சில தவறுகள் நம்மைச்சிறைபிடித்துள்ளன. சிறைமீள நாம் சீராக இயங்கவேண்டும். ராமன் ஆண்டால் என்ன ராவணன் ஆண்டால் என்ன என்ற சிந்தனை மாறவேண்டும். மேலே விழுந்து பிடுங்கவில்லையென்று நாம் நினைத்த நரிகள் செய்யும் நாட்டாமையைத்தான் இன்று பார்க்கிறோம். அவர்களால் சிதையுண்டுபோகுமோ என்றுபயந்த தேசத்தை மீட்டெடுக்கமுடியும் என்ற நம்பிக்கை தந்ததற்கு நன்றி நண்பர்களே! எங்கள் இதயங்கள் பெருமையில் விம்முவதை விவரிக்க வார்த்தைகளேயில்லை!

இருபெருநகரங்களில் அணுகுண்டுகள் விழுந்தபோதிலும், இளைஞர்கள் இல்லாமல்போனபோதிலும் வீறுகொண்டு ஒரு தேசம் எழமுடியுமாயின், அரசின் அலட்சியமும் அதிகாரப்போக்கும்கண்டு வெகுண்டெழுந்த இந்த இளைஞர்கூட்டம் இந்த தேசத்தை மீட்டெடுக்க முடியாதா? தமிழெனென்று சொல்லடா தலை நிமிர்ந்து நில்லடா என்பது வெற்றுமுழக்கமாகவிடுமோ இந்த வீரர் கூட்டம்! நாம் எல்லோரும் இந்நாட்டு மன்னரன்றோ!! இதுவரை அரசாண்டவர்கள் பிழைபுரிந்திருக்கலாம்! நாம் பிழையாய்போகலாகாது! நல்ல படை, நல்ல குடிமக்கள், நல்ல உணவுப்பொருள்கள், நல்ல அமைச்சர்கள், அண்டை நாடுகளுடனான நட்பு, சிறந்த பாதுகாப்பு ஆகியவற்றைக் கொண்ட நாட்டை உடையவனே நல்ல அரசன், அரசருள் சிங்கத்தைப்போன்றவன், தன்னிகரற்ற காளையைப்போன்றவன். இவை ஆறையும் கைகொள்ள வேண்டாமா! வாருங்கள் நண்பர்களே! செயலில் இறங்குவோம்!

நாம் எல்லோரும் இந்நாட்டு மன்னர் என்பதை உறுதியாக நிரூபிப்போம்!! அதற்கு நமக்கு இந்த ஆறும் வேண்டும்! நாம் ஒரு நல்ல படை என்பதை நிரூபித்துவிட்டோம். ஒரு நாட்டின் பலம் அதன் படைகள்! ஒரு படையின் பலம் அதன் கட்டுக்கோப்பு!! நம்மால் இத்தனை கட்டுக்கோப்பாக, எந்த வன்முறையுமின்றி, சீராக இயங்கமுடியுமென்றால் இந்த தேசத்தை தூக்கி நிறுத்த நம்மால் முடியும். நமது எல்லைகளை விரிவாக்குவோம்! நமது வேலைகளை எல்லையில்லா தூரம் விரிவாக்குவோம்! மீதி ஐந்தையும் மீட்டெடுப்போம்!

நல்ல குடிமக்களாக நாம் இருப்பது மிகவும் அவசியம். நமது தற்போதைய அரசுகள்  மதுவிற்பதை மும்மரமாகச்செய்கின்றன. நம் திரைப்படங்கள் மது அருந்துவதை இயல்பானதாக, மகிழ்ச்சியானதாக, துன்பம் களைவதாகக் காட்டுகின்றன. ஆனால் நல்ல குடிமக்கள் நல்ல சிந்தனையோடு, நல்ல சொற்களோடு, நல்ல செயல்களோடு இருத்தல் அவசியம் என்பதை கடந்த ஒன்பது நாட்களாக உரத்துப்பறைசாற்றியவர்கள் நீங்கள்! மதுவைத்தொடாமல் இருந்தவர்கள் நீங்கள்! பெண்களை, குழந்தைகளை, முதியவர்களை கண்ணியமாக நடத்தியவர்கள் நீங்கள். இந்த கண்ணியத்தை, சுயஒழுக்கத்தை எந்தநாளும் காப்போம்!! நமது கடமைகளிலும் நேர்மையைக் கடைபிடிப்போம்! லஞ்சம் கொடுப்பதையும் வாங்குவதையும் தவிர்ப்போம், ஒழிப்போம்! வோட்டுக்குப் பணம் வாங்கும் மடமையைக் கொளுத்துவோம்! வோட்டே போடாமல் வீட்டுக்குள் இருந்து வெட்டிக்கதை பேசுவதை அறவே ஒழிப்போம்!

நல்ல உணவு வேண்டுமெனில் நமது விவசாயம் உயிர்த்து எழவேண்டும். அதற்கு விவசாயிகளோடு நாமும் இணையவேண்டும். ஏர்பூட்டி எல்லோரும் உழவேண்டும் என்பதில்லை. உழவுக்கு நமது வேலை எப்படி உதவமுடியும் என்று சிந்தித்து செயல்படுவோம்நமது குளங்களைத் தூரெடுப்போம், மரம் நடுவோம் மழை பெறுவோம். சிறுதுளி பெருவெள்ளம். ஒருதுளி நீரையும் வீணாக்காமல் விவசாயம் செய்யும் தொழில்நுட்பம் கொண்டுவர பொறியியலார்கள் முயலவேண்டும். விளையும் பொருட்களை சேமிக்கவும் சரியாக சந்தைப்படுத்தவும் அறிவியல் கற்றோரும் வணிகம் கற்றோரும் முன்வரல் வேண்டும். விளைந்த பொருட்களை கலப்படமில்லாமல் விற்க வியாபாரிகள் முன்வரவேண்டும்! நீங்கள் எத்தனை பெரிய செல்வந்தராயினும் ஒருகவளம் உணவையும் வீணாக்காதிருத்தல் வேண்டும்நாம் நேற்று வரை எப்படி வேண்டுமானாலும் இருந்திருக்கலாம்! ஆனால் இன்றுமுதல் உறுதியேற்போம்! நமது விவாசாயமுறைகளைச் செம்மைபடுத்துவோம்; இயற்கைமுறைகளையும்  நவீனஅறிவியலையும் முறையாய்ப்பயன்படுத்துவோம்! எதிலும் நேர்மை காப்போம்!

நமக்கு நாமே அமைச்சர்கள். ஒரு அமைச்சரின் மதிநுட்பத்தோடு செயல்படுவோம்! வள்ளுவன் சொல்லாத அமைச்சியல் இல்லை. அமைச்சரவை என்பது, துணிவுடன் செயல்படுதல், குடிகளைப் பாதுகாத்தல், அறநூல்களைக் கற்றல், ஆவன செய்திட அறிதல், அயராத முயற்சி ஆகிய ஐந்தும் கொண்டதாக விளங்க வேண்டும்அறநெறி உணர்ந்தவராகவும், சொல்லாற்றல் கொண்டவராகவும், செயல்திறன் படைத்தவராகவும் இருப்பவரே அமைச்சராக முடியும். இந்த திறமைகளை வளர்த்துக்கொள்வோம். அறமறிந்தோரை, நேர்மையாளரை மட்டுமே அமைச்சராகத் தேர்வு செய்வோம்!

நமது நட்புகள் சரியானதாய்ப் பார்த்துக்கொள்வோம். கூடாநட்பு கேடாய் முடியும் என்பதற்கான உதாரணங்களைக் கண்கூடாகக்கண்ட தலைமுறையிது! அவற்றிலிருந்து பாடம்கற்போம்! நமது நாட்டின் அரண் காப்போம்! இனியொரு யுத்தம் வந்தால் அது வெறும் வாளாலோ துப்பாக்கியாலோ இருக்காது நண்பர்களே! நமது அறிவு வளத்தை, நமது தொழில் நுட்பத்தை, நமது தகவல்களைத் தகர்க்கும் இணையயுத்தம்தான் நடக்கும்! தகவல் தொழில்நுட்பம் ருபுறமும் கூரிய வாள்! நம்மை எவ்வளவு இணைக்கிறதோ அதேஅளவுக்கு நம்மைக் கண்காணிக்கவும் செய்கிறது, நம்மைப்பற்றிய தகவல்களை மிகஎளிதாக பிறர் கவர்ந்துகொள்ளமுடியும், நாம் கவனமாக இல்லாவிட்டால்! எனவே சிந்தித்து சரியான முறையில் உபயோகிப்போம், நம்மைக் காத்துக்கொள்ளும் தொழில்நுட்பம் படைப்போம்!

அதுமட்டுமல்ல நண்பர்களே, நமது சமுதாயம் மீதுள்ள அனைத்து குற்றச்சாட்டுகளையும் களைவோம்! மதுவை ஒழிப்போம்! சாலை விதி மதிப்போம்! சுற்றுபுறத்தைத் தூயதாய்க் காப்போம். நமது வேலைகளை திருந்தச்செய்வோம் - படிப்பாயினும் சரி, விளையாட்டாகிலும் சரி சிறப்பாய் செய்வோம்! கடனுக்காகச் செய்வது தவிர்த்து கடமையைச் செய்வோம். நமது சாலைகளை, நமது ஊர்களை நாமே சீரமைப்போம்.

நீங்கள் என்ன படித்தவராயினும் சரி, உங்கள் சேவை இன்று நாட்டுக்குத் தேவையாயிருக்கிறது. உடனடி தேவைகள் மட்டுமல்ல, நீண்டகால திட்டங்களுக்கும் உங்கள் திறமையும் ஆற்றலும் தேவையிருக்கிறது!

வேதி பொறியியலார்களே!! கனிம பொறியியலார்களே!! மணலுக்கு மாற்று கண்டுபிடித்து நம் நதிகளைக் காப்போம்!! வானிலை பொறியியலார்களே!! கணிப்பொறியியலார்களே!! மழை வருவதைச் சரியாய்க் கணிக்க கருவி செய்வோம்! பயிர்வளம், உயிர்வளம் காக்கத் தேவையான கருவி செய்வோம்பொறியியலார்களே!! வாழ்வை எளிதாக்க கருவிகள் செய்வோம்! இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு வேற்றுநாட்டின் தொழில்நுட்பத்தைக் கடன்வாங்கிக் காலம் கழிக்கமுடியும்?

மருத்துவர்களே!! நம் மனிதர்களைக் காக்க எளிதான வழி காண்போம்!! உங்கள் மருத்துவமனைகளில் வழியும் கூட்டத்தைச் சரியாக நிர்வகித்து மனிதர்களின் நேரம் காப்போம்! அவர்கள் காத்திருக்கும் ஒவ்வொரு மணித்துளியும் நாட்டுக்கு விரயம் என்பதை உணர்வோம்!

இலக்கியவாதிகளே!! நல்ல கருத்துகளை மக்களிடம் கொண்டுசெல்ல வழிவகை செய்வோம்! வள்ளுவன் சொல்லாத மேலாண்மை பாடமில்லை! பூங்குன்றன் பாடாத வாழ்வியல் இல்லை! ஆனால் அவை ஏதோ புதிதாய்க் கண்டறியப்பட்டது போல புகட்டப்படுவதைத் தடுக்க ஒரே வழி, வேறு வழியில்லாமல் தமிழ் கற்பதை விடுத்து, தேமதுரத்தமிழின் திறனுக்காகக் கற்போம், கற்பிப்போம்! பிறமொழியில் வரும் நல்ல படைப்புகளை தமிழுக்குக்கொண்டுவருவோம்!

வரலாற்றாளர்களே!! இன்னும் எத்தனை நாள் வேற்றுநாட்டாரின் பார்வையில் எழுதப்பட்ட நம் வரலாற்றைக் கற்போம்? இம்மண்ணின் பெருமையை ஆராய்ந்தறிவோம்! நாம் செய்த வரலாற்றுத்தவறுகளையும் நம் வருங்காலச்சந்ததிக்குச் சொல்வோம்! அவர்கள் அந்தப்பிழை செய்யாமல் தடுக்க உதவுவோம்!

சட்டவல்லுநர்களே, நியாயத்தின்பக்கம் மட்டுமே நிற்க வாருங்கள்! எல்லோருக்கும் சட்டம் தெரிய வழிவகை செய்வோம்!!

வியாபாரிகளே கலப்படமில்லா பொருள் விற்போம்! நமது தேச நலன்காப்போம்! தரமானபொருட்களை சரியான விலையில் விற்பதே உங்கள் புனிதப்போர்!

அரசு மற்றும் தனியார் ஊழியர்களே! ஒவ்வொரு மணித்துளியும் வீணாக்காமல் சீராய் உழைப்போம் வாருங்கள்! இதோ கடற்கரையிலும் மைதானத்திலும் கூடிப்போராடும் நம்குல இளைஞர்களுக்கு நாம் வழிகாட்டியாவோம்! அவர்கள் நம்மைப் புறக்கணிக்காமலிருக்கவேண்டுமென்றால் அதற்கு நமக்கிருக்கும் ஒரேவழி நேர்மையான சீரான உழைப்பு மட்டுமே!

நண்பர்களே! இன்று உலகமே திரும்பிப் பார்க்கிறது! இப்படிக்கூட ஒரு போராட்டம் நடக்கமுடியுமா என்று அதிசயப்படுவோரும், இவர்கள் இதை இப்படி நடத்திக்காட்டிவிட்டார்களே என்று பொருமுவோரும், இதுவும் கடந்து போகும் இந்த இனம் சறுக்கும் என்று காத்திருப்போரும் ஏராளம்! நம்மைப் பார்த்து மூக்கின்மேல் வைத்தவிரல்கள் தலையிலடித்துக்கொள்ளாமலும், இதற்குத்தானா இத்தனையும் என்று ஏளனம் செய்து சீட்டியடிக்காமலும் இருக்கவேண்டுமென்றால்  நமது இந்த கோபத்தை நல்லவழியில் செலுத்துவது ஒன்றே வழி! பிறருக்காக இல்லாவிடிலும், ஒன்பது நாட்களாய் (இன்னும் எத்தனை நாட்களோ) வெயிலிலும் பனியிலும் மழையிலும் நாம் நிற்பதற்குப் பலன்! நம்மோடு நிற்பவர்களுக்கு நாம் செய்யும் கைமாறு!

இனியொரு விதி செய்வோம்! அதை எந்த நாளும் காப்போம்! நேர்மையும் சுயஒழுக்கமுமே நமது பலம்! அதை எந்த நாளும் தொடர்வோம்! சொல்லாலும் செயலாலும் நேர்மை காப்போம்!!  ப்போதும்!  எப்போதும்!